Stanisław Andrzejewski
Biografia
Stanisław Andrzejewski, urodzony 9 listopada 1908 roku w Opatowie, był jednym z wiodących polskich energetyków XX wieku. Po ukończeniu studiów elektrycznych na Politechnice Warszawskiej w 1933 roku, zaczynał karierę jako asystent, by wkrótce pracować w Zakładach Elektro w Łaziskach Górnych, gdzie objął kierowanie elektrowni i zakładów chemicznych.
W czasie II wojny światowej mieszkał w Warszawie, prowadził biuro elektrotechniczne, pracował w firmie Steyr-Daimler-Puch, a także brał udział w Powstaniu Warszawskiego, walcząc na Powiślu i w Śródmieściu. Po wojnie powrócił do Zakładów Elektro jako dyrektor naczelny.
W późniejszych latach był aktywnym organizatorem rozwoju branży energetycznej. Dyrektorem Biura Rozbudowy Zjednoczenia Energetycznego Zagłębia Węglowego oraz Biura Energoprojekt w Katowicach i Gliwicach. Od 1952 roku wykładał na Politechnice Śląskiej, a od 1955 jako docent na Politechnice Warszawskiej, gdzie w 1962 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego.
W 1962 r. został pierwszym dyrektorem Instytutu Techniki Cieplnej PW. Współpracował m.in. z Instytutem Energetyki i Instytutem Badań Jądrowych. Był także pierwszym Europy Wschodniej wiceprezesem Międzynarodowej Agencji Atomowej. Publicystyka i krytyka konstrukcji reaktorów radzieckich były ważnym elementem jego działalności naukowej.
Stanisław Andrzejewski zmarł 9 lutego 1979 roku w Warszawie. Został pochowany na Powąskach. Jego prace naukowe, m.in. „Energetyka jądrowa”, „Podstawy projektowania siłowni cieplnych” czy „Gospodarka cieplna”, były kluczowymi pozycjami w rozwoju polskiej energetyki.