Biografia
Józef Wolczyński, urodzony 1 kwietnia 1880 roku w Opatówku w powiecie kaliskim, był jedną z centralnych postaci życia społecznego i politycznego Łodzi w okresie międzywojennym. Absolwent szkoły przemysłowo-handlowej i kursów tkackich, od samego początku swojej kariery był związany z ruchami spółdzielczymi i organizacjami zawodowymi, co przełożiło się na długą i zaangażowaną działalność w polityce i samorządzie.
W 1918 roku został wybrany członkiem Rady Stanu Królestwa Polskiego, a następnie pełnił funkcję ministra Zdrowia Publicznego, Opieki Społecznej i Ochrony Pracy w krótkotrwałym rządzie Józefa Świeżyńskiego. Był także posłem do Sejmu Ustawodawczego oraz Sejmu II Rzeczypospolitej, reprezentując Związek Narodowy i Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem. Jednym z jego najważniejszych zobowiązań była dyrekcja w jednych z największych zakładów włókienniczych Polski - „I.K. Poznański” przy ul. Ogrodowej w Łodzi.
W latach międzywojennych Józef Wolczyński był nie tylko przedsiębiorcą przemysłowym, ale i aktywnym działaczem kulturalnym, oświatowym i sportowym. Współzałożył teatr „Popularne” w Łodzi, był prezesem Towarzystwa Śpiewacza im. St. Moniuszki, a także angażował się w organizacji pożarnicze i kulturalne życie miasta. Jego aktywność społeczna przyciągała uwagę mediów i społeczności lokalnej.
Na początku okupacji niemieckiej, 13 września 1939 roku, został aresztowany i zatrzymany w więzieniu przy ul. S. Sterlinga 16 w Łodzi, skąd został zwolniony 2 listopada 1939 roku. Mimo wojny i represji kontynuował działalność społeczną. Zmarł 1 listopada 1954 roku w Łodzi, a jego pochówkiem stało się pochówki w katolickiej części cmentarza przy ul. Ogrodowej.
Źródło: artykuł w Wikipedii