Biografia
Łucja Pinczewska-Gliksman urodziła się 14 października 1913 roku w Opatowie, jako członek zamożnej żydowskiej rodziny. Młodość spędziła w Warszawie, gdzie ukończyła gimnazjum i studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Wybuch II wojny światowej zastał ją w Warszawie. Wraz z mężem przedostali się do Lwowa, a później dołączyła do nich matka i dwaj bracia - adwokaci.
W wyniku aresztowań przez NKWD młodszy brat został zesłany na GULAG, a Łucja z matką i starszym bratem zesłano na Syberię, gdzie pracowała w kopalni węgla. Tracąc kontakt z mężem, który zginął w nieznanych okolicznościach, nauczała w tym czasie dzieci literatury polskiej dzięki znajomości licznych utworów.
Po zwolnieniu z przymusowej pracy dzięki porozumieniu polsko-radzieckiemu w 1941 roku, rodzina Pinczewskich ewakowała do Tadżykistanu, gdzie Łucja pracowała w Delegaturze Rządu Polskiego rejestrując byłych polskich więźniów i zesłańców. Następnie przeniosła się do Teheranu, a po śmierci brata - do Palestyny, osiadła w Jerozolimie.
W Jerozolimie pracowała w polskich placówkach i tworzyła wiersze w języku polskim, choć rzadko publikowane. Po likwidacji polskich placówek przeniosła się do Tel Awiwu, gdzie poznała i poślubiła profesora Jerzego Gliksmana. Para wyjeżdżała do Stanów Zjednoczonych, gdzie Łucja ukończyła Uniwersytet w Chicago i Uniwersytet Harvarda. Po śmierci męża w 1958 roku wróciła do Izraela, żyjąc tam do końca życia. Była wieloletnią członkinią Związku Autorów Piszących Po Polsku w Izraelu. Zmarła 31 grudnia 2002 roku i została pochowana na cmentarzu w Petah Tikwie.
Źródło: artykuł w Wikipedii